BYLAM KANADYJSKA PIELEGNIARKA- HISTORIA ESSIAC
Siostra Rene Caisse 1888- 1978

W polowie lat dwudziestych bylam siostra przelozona w Szpitalu Siostr Opatrznosci w Polnocnym Ontario.

Pewnego dnia jedna z moich pielegniarek kapala starsza pacjentke. Zauwazylam u niej na jednej z piersi duzo blizn wiec zapytalam o nie. „Przyjechalam do Anglii prawie 30 lat temu” odpowiedziala. „Dolaczylam do mojego meza rozpoczynajacego kariere w Ontario. Moja prawa piers stala sie obolala, opuchnieta i wstapil w nia ogromny bol. Maz zawiozl mnie do Toronto a lekarze stwierdzili, ze mam zaawansowane stadium raka i piers musi zostac usunieta natychmiast. Jeszcze przed wizyta u lekarzy od pewien znajomy stary indianski medyk powiedzial mi, ze mam raka a on moze go wyleczyc. Zdecydowalam wyprobowac jego leczenie przed poddaniem sie wasektomii. Jedna z moich przyjaciolek zmarla podczas takiego zabiegu. Poza tym nie mielismy pieniedzy”. Po powrocie do obozu, w ktorym mieszkala, znajomy Indianin pokazal jej pewne ziola rosnace w okolicy, kazal jej wysuszyc je, parzyc jak herbate i pic codziennie. Pacjentka miala prawie 80 lat kiedy ja poznalam. Nawrot choroby nie nastapil. Bardzo mnie to zainteresowalo, wiec spisalam nazwy ziol, ktorych uzywala. Wiedzialam, ze lekarze przewaznie rozkladaja rece po zdiagnozowaniu raka. Rak w tamtych czasach byl jak wyrok smierci. Postanowilam, ze jesli kiedys ja zachoruje, uzyje tych ziol.

Okolo rok pozniej odwiedzilam emerytowanego lekarza, ktorego dobrze znalam. Spacerowalismy po ogrodzie, gdy nagle przystanal i wskazal laska na jakies ziele. „ Siostro Caisse” powiedzial, „Gdyby ludzie na calym swiecie uzywali tej rosliny, byloby duzo mniej zachorowan na raka. Powiedzial mi nazwe tej rosliny. To bylo jedno z ziol, ktore wchodzilo w sklad herbatki mojej pacjentki.

Kilka miesiecy pozniej dowiedzialam sie, ze jedyna siostra mojej matki miala operacje w Brockville, Ontario. Lekarze wykryli u niej raka z przerzutami na watrobe. Dawali jej najwyzej 6 miesiecy zycia. Pospieszylam porozmawiac z jej lekarzem. Byl to Dr. R.O. Fisher z Toronto. Znalam go dobrze, gdyz w przeszlosci wspolpracowalismy ze soba. Poprosilam go o podawanie ciotce herbatki ziolowej skoro medycyna nie mogla jej pomoc. Zgodzil sie od razu. Zdobylam nie bez trudu potrzebne skladniki i przyrzadzilam herbatke. Moja ciotka przezyla 21 lat od czasu kiedy medycyna nie dala jej juz zadnych szans. Nie bylo zadnego nawrotu choroby. Dr. Fisher byl tak zachwycony efektem, ze poprosil mnie o wyprobowanie terapii w innych beznadziejnych przypadkach. Inni lekarze, ktorzy uslyszeli od dr. Fishera o ziolach rowniez poprosili o wyprobowanie jej na ciezko chorych. Oni rowniez byli pod wrazeniem wynikow.

Pewni lekarze poprosili mnie o zastosowanie kuracji u starszego czlowieka, ktorego twarz byla doslownie zjedzona przez chorobe. Potwornie krwawil i nie dawano mu wiecej jak 10 dni zycia. „Nie oczekujemy cudu, ale jesli w jakikolwiek sposob Pani kuracja ulzy temu czlowiekowi, bedziemy wiedzieli, ze odkryla Pani cos, czego swiat bardzo potrzebuje- lek na raka” powiedzieli.

Terapia powstrzymala krwawienie w 24 godziny. Pacjent zyl jeszcze 6 miesiecy prawie nie cierpiac. Pod wrazeniem tego, czego byli swiadkami, osmiu lekarzy wystosowalo petycje do Departamentu Zdrowia i Opieki Spolecznej w Ottawie proszac o srodki na niezalezne badania dotyczace mego odkrycia. Petycja wystosowana 27 pazdziernika 1926 roku brzmiala nastepujaco:
„Szanowni Panstwo,
My nizej podpisani wierzymy ze lek na raka odkryty przez siostre R.M. Caisse nie wyrzadza szkody i przynosi ulge, powstrzymuje rozwoj raka i przedluza zycie w beznadziejnych przypadkach. Terapia stosowana byla tylko wtedy, gdy medycyna i chirurgia nie byla w stanie uratowac pacjentow i nawet w poznym stadium choroby pomagala pacjentom. Pragniemy aby siostra otrzymala mozliwosc dzialania na szersza skale. Niniejszym potwierdzamy, ze siostra nie uzyskiwala ze swojej dzialalnosci zadnych korzysci materialnych a prowadzi ja juz ponad 2 lata” (Podpisy 8 lekarzy).
Bylam wdzieczna za zaufanie okazane przez tak znakomitych lekarzy. Radosc nie trwala dlugo. Wkrotce po otrzymaniu petycji Departament Zdrowia i Opieki Spolecznej wyslal dwoch lekarzy z Ottawy, aby aresztowac mnie za „praktykowanie sztuki lekarskiej bez posiadania licencji”. To byl poczatek blisko 50- letnich przesladowan ze strony rzadu, ktorych doswiadczalam niosac pomoc chorym na raka. Jednak kiedy lekarze przyslani z Ottawy zobaczyli, ze wspolpracuje scisle z 9 najwybitniejszymi lekarzami z Toronto, dzialam tylko na ich polecenie i pod ich okiem, nie aresztowali mnie.

Dr. W.C. Arnold, jeden z lekarzy prowadzacych dochodzenie tak zainteresowal sie moja terapia, ze zorganizowal dla mnie prace przy eksperymentach na myszach w laboratoriach szpitala Christie Street w Toronto z dr. Norich’em i dr. Lockhead’ em. Pracowalam tam od 1928 do 1930 roku. Infekowalismy myszy Rous Sarcoma. Udalo mi sie utrzymywac je przy zyciu przez 52 dni, dluzej niz ktokolwiek wczesniej a po pozniejszych eksperymentach przeprowadzonych wspolnie z dwoma innymi lekarzami az 72 dni przy uzyciu ESSIAC. To nie byly moje pierwsze eksperymenty kliniczne. Wczesniej piwnice mojej mamy przeksztalcilam w laboratorium, w ktorym pracowalam wraz z lekarzami zainteresowanymi moja terapia. Odkrylismy wowczas, ze w organizmach myszy chorych na raka, rozwoj choroby zostal powstrzymany juz po 9 dniach stosowania ESSIAC.

Bylo to w czasie, kiedy w moich badaniach stosowalam sie do sugestii dr. Fishera aby kuracje stosowac w formie zastrzykow, gdyz moga byc efektywniejsze niz przyjmowane doustnie. Zaczelam eliminowac jedna substancje po drugiej. Kiedy wyeliminowalam proteiny odkrylam, ze skladniki zatrzymujace rozwoj choroby moga byc stosowane w formie zastrzykow domiesniowych nie wywolujac zadnych skutkow ubocznych. Jednak okazalo sie, ze skladniki usuniete z zastrzyku, redukujace rozwoj raka sa niezbedne w terapii, gdyz usuwaja z organizmu zniszczona tkanke. Stosujac zastrzyki domiesniowe w ramie, aby zniszczyc chore komorki oraz podajac lek doustnie aby oczyscic krew, wyniki byly zauwazalne szybciej niz przy stosowaniu leku tylko doustnie.
Pamietam pierwsza injekcje jakiej dokonalam na czlowieku. Dr. Fisher zadzwonil i powiedzial, ze ma pacjenta z Lyons w stanie Nowy Jork, ktory ma raka przelyku i jezyka. Chcial, abym wstrzykneka ESSIAC w jezyk. Smiertelnie sie balam, gdy nastapila gwaltowna reakcja. Jezyk tak opuchl, ze dr. Fisher musial przycisnac go szpatulka aby pacjent mogl oddychac. Poza tym pojawily sie dreszcze. Trwalo to 20 minut. Opuchlizna zmalala, dreszcze zniknely. Rozwoj raka zostal powstrzymany. Pacjent przezyl kolejne 4 lata.

W czasie, gdy zaczelam stosowac terapie w przypadkach pacjentow skierowanych do mnie przez wspomnianych 9 lekarzy z Toronto, wciaz pracowalam jako pielegniarka 12 godzin dziennie. Mialam tylko 2 godziny na odpoczynek i wieczory, podczas ktorych poswiecalam sie badaniom.
Zdecydowalam sie rzucic pielegniarstwo aby miec wiecej czasu na terapie. Lekarze zaczeli przysylac pacjentow do mojego mieszkania, okolo 30 dziennie. Czulam, ze mam juz naukowe dowody mogace przekonac swiat medyczny do mojej terapii. Umowilam sie z doktorem Frederickiem Bantingiem z Banting Institute, z Departamentu Badan Medycznych Uniwersytetu w Toronto, lekarzem slynnym z odkrycia insuliny. Po przeczytaniu mych notatek, przestudiowaniu zdjec czlowieka z rakiem twarzy przed i po kuracji, zdjec rentgenowskich innych przypadkow, usiadl cicho i patrzyl w przestrzen.
„Panno Caisse” powiedzial w koncu patrzac mi prosto w oczy „Nie powiem, ze ma Pani lek na raka, ale ma Pani wiecej dowodow na skutecznosc leczenia raka niz ktokolwiek inny na swiecie”. Doradzil mi zlozenie aplikacji na Uniwersytecie w Toronto. Zaoferowal mi do dyspozycji swoje laboratorium w Banting Institute i swoja wspolprace. Jednak skladajac tam aplikacje musialabym podac im przepis na preparat, ktory moglby trafic do archiwum i zostac albo zapomniany albo uzyty do badan przez pracownikow instytutu i badania niezalezne wciaz nie bylyby mozliwe. Po wielu wahaniach odrzucilam jednak oferte dr. Bantinga
Chcialam jakos okreslic moj lek, ktory nazwalam ESSIAC (moje nazwisko czytane od tylu). Wiedzialam, ze nie wywoluje zlych skutkow ubocznych wiec nie jest grozny. Chcialam go stosowac na pacjentach a kiedy przyjdzie czas, podzielic sie ze wszystkimi swoim odkryciem.

Nawet dzis dokonanie tego przez niezaleznego badacza jest niemozliwe, gdyz istnieje cos takiego jak zmowa przeciw wynalezieniu leku na raka. Postanowilam udowodnic skutecznosc mej terapii bez niczyjego wsparcia.
Dr. Banting zaakceptowal moja decyzje i odwage. On odkryl insuline. Nie twierdzil jednak ze ona wyleczy cukrzyce. Ja to samo wiedzialam o ESSIAC. Ale dr. Banting byl lekarzem i znanym praktykiem wiec jego wynalazek zostal odpowiednio profesjonalnie poparty, on sam byl za niego honorowany i nagradzany. Ja nie bylam jednak profesjonalistka i nie moglam swoja pozycja wesprzec rozpropagowanie leku.
Moi wspollokatorzy z kamienicy w Toronto mieli obiekcje co do codziennych wizyt okolo 30 pacjentow. Poza tym nie stac mnie bylo na utrzymanie sie w miescie po porzuceniu pracy pielegniarki. Nie bralam wynagrodzenia za kuracje, utrzymywalam sie z nieregularnych datkow.

Czulam, ze zycie w mniejszym miasteczku byloby mniej kosztowne wiec przenioslam sie do Timmins majac nadzieje wrocic do zawodu pielegniarki. Jednak dr. J.A.Mc Innis (ktory podpisal petycje w 1926 rokui obserwowal moja prace w Toronto) poprosil mnie abym zastosowala swoja terapie na jego pacjentach, co zaczelam robic z dobrymi wynikami.
Pozniej przeprowadzilam sie do Peterborough, na wschod od Toronto i mieszkalam w wynajetym domu na polecenie Konwentu Lekarzy i Chirurgow. Bylo to warunkiem niearesztowania mnie za ponowne „praktykowanie medycyny bez waznej licencji”. Juz stracilam rachube ile razy bylam straszona aresztem i wiezieniem za leczenie pacjentow ESSIAC-em.

Rozmawialam wtedy z oficerem z Konwentu Lekarzy i Chirurgow. Po wysluchaniu mnie i kilku moich pacjentow powiedzial „Nie mam zamiaru Pani aresztowac, wroce do dr. Noble, mojego przelozonego i porozmawiam z nim”. Dr. R.J. Noble byl szefem Konwentu.
Nastepnego dnia napisalam do dr. J.A. Faulknera, ministra zdrowia i poprosilam o spotkanie. Otrzymalam odpowiedz z terminem spotkania w najblizszy poniedzialek o 14.00. Spotkalam sie z lekarzami kierujacymi chorych do mnie. 5 z nich oraz 12 pacjentow udalo sie wraz ze mna na to spotkanie. Zostalismy przyjeci bardzo zyczliwie w Queens Park przez dr. Faulknera, jego zastepce, dr. B.T. McGee i innych lekarzy z ministerstwa. Po przedstawieniu przypadkow chorob i ich leczenia dr. Faulkner powiedzial, ze moge kontynuowac dzialalnosc pod warunkiem przyjmowania tylko pacjentow ze skierowaniami i bez pobierania oplat. „Moim jedynym celem jest udowodnienie, ze ESSIAC jest skuteczny i moze byc stosowany w medycynie” powiedzialam.

Wrocilam do Peterborough dumna i szczesliwa, ze moge dalej niesc pomoc pacjentom. Wdziecznosc jaka widzialam w ich oczach gdy opuszczal ich bol oraz wiara w pozytywny efekt terapii byla dla mnie wystarczajaca zaplata za moj trud. Ufalam, ze wiara w Boga i usilne starania sprawia, ze moja praca zostanie kiedys doceniona.
Pamietam kosciol Sw. Jozefa w moim miasteczku Bracebridge w Ontario i okno w nim poswiecone pamieci mojej matki Fritzeldy (Potvin) Caisse. Ona i moj ojciec wychowali 8 corek i 3 synow w milosci i szacunku dla Boga.
Przez chwile nawet nie pomyslalam o osiagnieciu korzysci z mojej dzialalnosci. Nigdy tez nie twierdzilam, ze moja terapia leczy raka choc wielu pacjentow i lekarzy uwaza, ze tak wlasnie jest. Moim celem jest zapanowanie nad rakiem i ulga w bolu. Cukrzyca, bialaczka i artretyzm nie sa uleczalne ale majac insuline, szpik i adrenaline „nieuleczalnie chorzy” moga calkiem wygodnie zyc. Pacjenci z rakiem byli leczeni przeze mnie przez ostatnie 25 lat przy uzyciu ESSIAC. Poniewaz jestem pielegniarka nie lekarzem, nigdy nie stosowalam terapii bez pisemnej diagnozy wykrycia raka wystawionej przez lekarza medycyny. Cala dzialalnosc prowadzilam pod nadzorem lekarzy.
Kilka dni przed spotkaniem w Wydziale Zdrowia i opieki Spolecznej zadzwonil dr. Bastedo z Bracebridge. Przyslal do mnie pacjenta z rakiem jelit i byl pod duzym wrazeniem wynikow terapii. Powiedzial, ze udal sie do urzedu miasta Bracebridge i uzyskal dla mnie w dzierzawe bezplatna budynek po starym hotelu British Lion aby uruchomic klinike onkologiczna, jesli tylko zechce wrocic do mojego rodzinnego miasteczka. Namowil mnie abym zaakceptowala oferte.

Wladze miasta byly bardzo entuzjastycznie nastawione do pomyslu uruchomienia kliniki. Z pomoca krewnych, przyjaciol i pacjentow umeblowalam i wyremontowalam biuro, recepcje i 5 gabinetow zabiegowych. Od roku 1934 do 1942 placilam urzedowi miasta symboliczna kwote 1 dolara miesiecznie za budynek z ogromnym napisem „Klinika Onkologiczna”. Leczylam tysiace pacjentow z bliska i daleka, w wiekszosci zakwalifikowanych jako przypadki beznadziejne. Niektorzy dowozeni byli przez karetki i pierwsza dawke leku otrzymywali jeszcze na noszach. Po kilku zabiegach wychodzili z kliniki o wlasnych silach.

Absolutnie wierzylam, ze zgromadze wystarczajaco duzo dowodow na skutecznosc leku, aby Towarzystwo Onkologiczne uzyskalo oficjalna akceptacje ESSIAC przez srodowisko medyczne.
Nie wiedzialam wowczas o zmowie aby lek na raka nie zostal odkryty, szczegolnie przez niezaleznego badacza, nie zwiazanego z zadna organizacja wspierana przez prywatne lub publiczne fundusze. Horrendalne sumy zostaly wydane na oficjalne badania i poszukiwania leku na raka przez ostatnie 50 lat lecz nie przyniosly one praktycznie zadnych efektow. Osmieszylo by te organizacje, gdyby lek na raka zostal odkryty przez zwykla pielegniarke!
Prawie w tym samym czasie kiedy otwieralam swoja pierwsza klinike, moja ukochana matka zachorowala. Czterech lokalnych lekarzy zdiagnozowalo kamice uznajac, ze serce nie przetrzyma zabiegu chirurgicznego. Matka miala wtedy 72 lata.
Kiedy stan sie pogorszyl, ublagalam dr. Roscoe Graham, swiatowej slawy specjaliste, aby przebadal ma matke i skonsultowal jej stan z innymi lekarzami. Po konsultacji dr. Graham przyszedl i powiedzial „Pani matka ma raka Panno Caisse. Jej watroba jest w fatalnym stanie”. Dr. McGibbon, miejscowy lekarz, ktory byl zawsze przeciwny mej dzialalnosci powiedzial bardzo sarkastycznie „Czemu czegos nie zrobisz?”
„Na pewno sprobuje doktorze” odparlam. Spytalam dr. Grahama „Jak duzo zycia jej zostalo?” Dr. Graham odrzekl, ze to kwestia dni.

Natychmiast rozpoczelam terapie z uzyciem ESSIAC. Podawalam go przez 10 dni, raz dziennie. Kiedy sie polepszylo zredukowalam ilosc leku do 3 dawek tygodniowo, potem do 2 i do jednej. Stan sie polepszal. Aby skrocic historie, moja matka calkiem wyzdrowiala. Zmarla wkrotce po swoich 90 urodzinach, bez bolu, po prostu ze starosci.
To byla zaplata za cala moja prace, podarowalam matce 18 lat zycia, ktorego by nie miala bez ESSIAC. Byl to tez doskonaly argument, ktory pokazalam swiatu medycyny.
Dr. John Wolfer z Alumni Association z uniwersytetu North Western w Chicago po namowie kilku amerykanskich lekarzy zainteresowanych dzialaniem ESSIAC, zaproponowal leczenie pacjentow w klinice w Chicago pod jego i jego kolegow nadzorem. Specjalista konsultant zabral mnie do dr. Wolfera i przedstawil najbardziej beznadziejne przypadki, ktorymi mialam sie zajac. Przejrzalam je i spytalam „Kiedy zaczynam doktorze?”. Spojrzal zdziwiony, bo, jak pozniej przyznal, nie wierzyl, ze sie tego podejme.
Ustalilismy, ze bede w Chicago w kazdy czwartek i pod okiem 5 lekarzy przeprowadzac bede terapie. Lekarz, ktowy odwozil mnie do domu z Chicago spytal, czemu podejmuje sie pracy przy tak strasznych przypadkach. „Dostarcze wyniki, ktore zadziwia lekarzy, nawet w przypadkach leczenia poznych stadiow choroby” powiedzialam. „Rezultaty zainteresuja nawet najbardziej sceptycznie nastawionych lekarzy”.

Mialam racje. Wkrotce lekarze ci zaproponowali otwarcie dla mnie kliniki w szpitalu Passervant w Chicago jesli zdecydowalabym sie pozostac w USA. Dr. Richard Leonardo, specjalista chirurg z Rochester, N.Y., najpierw byl sceptycznie nastawiony do sensu mej pracy. „Jedyny sposob aby udowodnic, ze ma ona sens” powiedzialam „to pozostac w klinice i obserwowac pacjentow poddanych terapii ESSIAC”. Zgodzil sie.
Pierwszy dzien poswiecil na rozmowy z pacjentami. Byl zadowolony z wynikow. To moja wiara i niezlomnosc wniosly nadzieje i poprawe w stan pacjentow, nie sama terapia. „Te wyniki to wplyw psychologiczny” stwierdzil z empatia.
Na drugi dzien zaprosilam go do pokoju zabiegowego, aby zbadal pacjentow i przyjrzal sie mojej pracy. Przyszlo wielu pacjentow z zaawansowana choroba, wiec zostalam w klinice do 19.30. Pozostal ze mna do wyjscia ostatniego pacjenta. „Mloda damo, musze pogratulowac, dokonala Pani cudownego odkrycia” powiedzial. Dr. Leonardo pozostal kolejne 4 dni badajac pacjentow i coraz bardziej interesujac sie efektami terapii.
„podoba mi sie ta metoda leczenia” powiedzial. „Czuje, ze to zmieni cala teorie leczenia raka a nawet wykluczy koniecznosc stosowania chirurgii, chemioterapii czy radioterapii”. Zaoferowal stworzenie i wyposazenie szpitala w Rochester jesli tylko chcialabym sie tam przeniesc i z nim pracowac.

Obie oferty utworzenia kliniki w USA byly kuszace, lecz moje korzenie byly w Kanadzie od XVIII wieku, kiedy moja rodzina przeniosla sie tam z Francji. Juz dawno postanowilam, ze to wlasnie Kanada otrzyma kredyt na zapewnienie leku na najstraszniejsza chorobe swiata.
Dr. Leonardo sledzil moja prace latem 1937 roku w tym samym czasie kiedy dr. Emma H. Carson z Los Angeles spedzala czerwiec i lipiec w klinice w Bracebridge badajac ma terapie i jej wyniki.

Ponizszy raport sworzyla dr. Emma H. Carson z Los Angeles, California dnia 12.08.1937:
“Wielu moich swiatowej slawy kolegow, profesjonalnych lekarzy, chirurgow i prawnikow oraz czterech slawnych przedstawicieli swiata biznesu spedzalo zime 1936/37 w Poludniowej Kaliforni. Od nich dowiedzialam sie o cudownej klinice panny Caisse w Bracebridge, Ontario. Zainteresowaly mnie ich opowiesci na jej temat. Wyrazilam chec przyjazdu do kliniki. Po wymianie korespondencji Panna Caisse zaprosila mnie do siebie wyrazajac zadowolenie i wdziecznosc za zainteresowanie oraz doceniajac fakt, ze chce przyjechac z tak daleka bedac jednak sceptycznie nastawiona do jej metod leczenia.
Czwartego dnia po otrzymaniu zaproszenia o 8 rano opuscilam Los Angeles wprost do Bracebridge w celu poznania Panny Rene M. Caisse oraz jej terapii ESSIAC, ktora osobiscie obiecala mi zaprezentowac.
Bylam pod ogromnym wrazeniem wspanialej i sympatycznej atmosfery kliniki. Zdalam sobie sprawe, ze nigdy wczesniej nie widzialam miejsca tak wypelnionego cieplem, spokojem i nadzieja.

Tamtejsi pacjenci zapewnili, ze przestali przyjmowac wszelkie leki i srodki usmierzajace bol przepisywane im przez lekarzy zaraz po rozpoczeciu terapii ESSIAC.
Sceptycyzm jednak nie zniknal nawet w obliczu wiary i nadziei tak widocznej u pacjentow kliniki. Przyznaje jednak, ze ciekawosc nie pozwolila aby sceptycyzm przeslonil mi oczy. Chcialam dokladnie zbadac prawdziwy wplyw ESSIAC na raka. Wielu znanych mi lekarzy i chirurgow zaznajomionych z terapia Panny Rene M. Caisse przekonywalo mnie, ze leczenie ESSIAC jest bardzo humanitarne a jego wyniki zadowalajace.
W skrocie przedstawilam motyw, ktory skusil mnie do odwiedzenia Kliniki Onkologicznej w Bracebridge.

Mialam nadzieje naocznie przekonac sie czy ESSIAC rzeczywiscie jest skutecznym lekiem powstrzymujacym rozwoj choroby. Chcialam znalezc dowod. Panna Caisse obiecala, ze dostarczy mi wszelkie mozliwe materialy i informacje, ktore pomoga mi wyciagnac odpowiednie wnioski, co wynagrodzi mi dluga podroz.
Skrupulatnie zaczelam badac wyniki zastosowania ESSIAC. Panna Caisse nigdy nawet nie zasugerowala, ze terapia ESSIAC wyleczy wszystkich rehabilitantow. Zapytana czy ESSIAC jest pewnym lekiem na raka zawsze odpowiada: „Jesli nie wyleczy to przyniesie ulge”. Ogromna wiekszosc pacjentow trafila do panny Caisse po zabiegach chirurgicznych, radioterapii itp. Wszystkie przypadki uznane byly za beznadziejne lub nieuleczalne. Postep zauwazalny po zastosowaniu terapii i predkosc z jaka nastepowal byl wprost niewiarygodny. Analizujac, porownujac i sumujac zebrane dane, majac przed oczami twarze chorych, poszczegolne przypadki cudownych uzdrowien, przyznaje, ze sceptycyzm z jakim podchodzilam do zagadnienia zupelnie zniknal. Kiedy przyjechalam do Bracebridge, planowalam pozostac 12, najwyzej 48 godzin. Dzieki Pannie Caisse i jej pacjentom czas ten wydluzyl sie do 24 dni w Bracebridge i 16 dni w Toronto.
Podczas trzytygodniowego pobytu w Bracebridge i okolicach przebadalam i obserwowalam przypadki terapii na 400 pacjentach.

Zapewniam wszystkich zainteresowanych, ze placilam swoje rachunki a terapia ESSIAC zajmowalam sie wylacznie dla poglebienia swej wiedzy oraz ze wspolczucia dla ciezko chorych. Dzieki nabytej wiedzy z przekonaniem stwierdzam, ze ESSIAC to znakomite remedium na ta straszna chorobe. Smialo bede ja polecala wszystkim znajomym, przyjaciolom i wszystkim zainteresowanym.
Szczerze zaluje, ze Ontario jest tak daleko dla ciezko chorych od Kalifornii. Transport na tak dlugiej trasie moze byc powaznym problemem dla osob w zaawansowanym stadium choroby.

Ze szczera nadzieja, ze ludzkosc, caly swiat zaakceptuje terapie ESSIAC Panny Caisse.
(Podpisano: Emma M. Carson, M.D., Hayward Hotel, Los Angeles, 12 sierpnia 1937 roku)”.
Co kilka lat moglabym organizowac spotkania z kolejnymi ministrami zdrowia I coraz wiekszymi grupami pacjentow. Najpierw dr. Robb, potem dr. Faulkner i Harold Kirby. Kazdego roku liczba pacjentow i podpisow pod petycjami bylaby wieksza. Ostatnia zostala przedstawiona w 1938 roku wraz z projektem ustawy legalizacji terapii ESSIAC.
Bylo to na 2 sesji legislacyjnej w 1938 pod nazwa: „ Akt autoryzujacy Rene Caisse do praktykowania medycyny w prowincji Ontario poprzez stosowanie terapii antyrakowej”. Projekt ustawy byl sponsorowany przez dwoch czlonkow lokalnych partii opozycyjnych, Pana J.Franka Kelly’ego z Partii Liberalnej i Pana Leopolda McCauley z Partii Konserwatywnej. Glosowalo 59 czlonkow komisji legislacyjnej. Projekt upadl tylko 3 glosami. Gdyby sie udalo, bylby to ewenement w calej historii Kanady.
Duzo pozniej dowiedzialam sie, ze ten niezwykly projekt zostalby zaakceptowany przez Komisje, gdyby nie to, ze jej medyczni czlonkowie stwierdzili, ze jesli projekt przejdzie, oni mnie nie wespra.

UWAGA: pozniej dopiero wyszlo na swiatlo dzienne, ze Kanadyjskie Stowarzyszenie Lekarzy debatowalo nad moja sprawa przed czytaniem projektu i zlozylo falszywa obietnice.
Wkrotce po czytaniu mojego projektu ustawy, Komisja zaakceptowala projekt „Akt w sprawie badan nad leczeniem raka”. Akt ten ustanowil Komisje Onkologiczna i m.in. zapewnial:
„Komisja od osoby reklamujacej, oferujacej na sprzedaz, dystrybuujacej, sprzedajacej lub rozdajacej bezplatnie, wynajmujacej lub dajacej w formie nagrody jakakolwiek substancje lub metode leczenia jako remedium na raka moze zazadac dostarczenia probek lub opisu terapii lub probek leku uzytego w terapii”.
Natychmiast zamknelam moja klinike. Otwieralam ja jedynie w pilnych potrzebach na zadanie ministra zdrowia, Pana Harolda J. Kirby’ego i premiera Ontario, Pana Mitchell’a Hepburne’a.

Kiedy prezentowalam projekt ustawy, Pan Hepburn powiedzial: „Wszystko teraz zalezy od swiata medycyny. Musi podwazyc lub zaakceptowac osiagniecia Panny Caisse i nie wierze, ze jej podwazy. Solidaryzuje sie z Panna Caisse i jej praca i uzyje calej mej mocy by jej pomoc”.
W odpowiedzi na zapytanie Pani Wilfredy Raney z Sunbridge, Ohio o moja terapie, premier odpowiedzial 8 czerwca 1938 roku: „Droga Pani Raney. W odpowiedzi na Pani list w zwiazku z lekiem na raka Panny Caisse, chce zapewnic, ze nie powstala jeszcze komisja do spraw badania tzw. Lekow na raka. Na sytuacje Panny Caisse w zaden sposob nie wplynelo ustanowienie Aktu w sprawie badan nad leczeniem raka. Minister zdrowia wraz ze swym zastepca wysluchali osobiscie Panny Caisse i stwierdzili, ze moze zajmowac sie swoja terapia na tej samej zasadzie jak dotychczas. Z powazaniem (podpisano Mitchell Hepburn).

W koncu 31.12.1939 roku Komisja Badawcza do spraw Leczenia Raka przedstawila raport, ktorego fragment brzmi:
„Po dokladnym przebadaniu wszystkich zgromadzonych dowodow, majac na uwadze, ze pacjenci albo czesc z nich, ktorzy staneli przed Komisja czuli sie wyroznieni i zaszczyceni otrzymaniem terapii, Komisja uwaza, ze nie mozna przez to daojsc do zadnej konkluzji”.
Wedlug mnie postawienie mojej sprawy przed Komisja bylo jedna z najwiekszych fars w historii medycyny. Zglosilo sie 380 pacjentow chetnych by byc wysluchanymi, lecz Komisja ograniczyla ich liczbe do 49! Uznali, ze zdjecia rentgenowskie sa niewystarczajace do wydania diagnozy i ze wszystkich 49 lekarz postawilo diagnozy bledne.
Przykre stwierdzenie, ze lekarze diagnozujacy raka, wyslali do domu pacjentow z nadzieja na kilka (najwyzej) miesiecy zycia nie majac pewnosci swej diagnozy.
W 49 przypadkach badanych przez Komisje, wiekszosc diagnoz wystawiona byla przez wiecej niz 1 lekarza. W niektorych bylo to 3, 4 lekarzy, ktorzy stwierdzili raka i skierowali pacjentow na terapie ESSIAC.

W kazdym przesluchaniu pacjenci twierdzili, ze zostali wyleczeni przez ESSIAC, lecz komisja stwierdzila, iz lekarze byli w bledzie diagnozujac nowotwor.
Ponad 300 pacjentow czekalo na przesluchanie, lecz komisja stwierdzila, ze zebrane dowody sa wystarczajace aby przedstawic raport. Twierdzili tez, ze nie otrzymali ode mnie przepisu ESSIAC lub probek. Nie zauwazyli, ze od lat oferowalam przebadanie ESSIAC wielu waznym osobistosciom, niestety bez rezultatu. Gdy oferowalam przepis, zapewniano mnie, ze nie jest to konieczne a w raporcie sucho stwierdzili: „Odmowiono podania przepisu”.

Moje akta zawieraja setki udokumentowanych przypadkow dowodzacych skutecznosci ESSIAC w leczeniu pacjentow z rakiem, wsrod nich 49 przypadkow zakwestionowanych przez Komisje. Podam tylko 2 przypadki pacjentow stajacych przed Komisja w lipcu 1939, ktorzy zyli jeszcze 20 i wiecej lat.
Pacjent 1: Walter Hampson, Utterson, Ontario, wiek 34 lata w 1937 roku. Diagnoza: rak zlosliwy wargi. Lekarze: dr. Ansley, patolog i dr. A.F. Bastedo, Bracebridge, Ontario.
Po przeczytaniu raportu patologa dr. Bastedo ponaglil pacjenta do zastosowania radioterapii, gdyz nie bylo czasu do stracenia. Pan Hampson zglosil sie do mnie na terapie i zostal wyleczony. 4 lipca 1939 Komisja uznala jego przypadek jako „Wyleczenie dzieki chirurgii”. Jedyny zabieg jaki zostal zastosowany to biopsja, ktora wykazala komorki rakowe!

UWAGA: Pan Hampson czul sie swietnie 4 maja 1960 !
Pacjent 2: Herbert Rawson, Bracebridge, Ontario, wiek 48 lat w 1935 roku. Diagnoza: rak jelit, potwierdzony przeswietleniem. Pacjent mial ogromne problemy z wydalaniem, krwawil w wielkim bolu. Kiedy odmowil poddania sie operacji dr Kenny wydal pisemna diagnoze ze zgoda na terapie ESSIAC. Zabiegi zaczely sie w kwietniu 1935 a ostatni z 30-tu mial miejsce 30 maja 1936. Nastapil wzrost wagi. Pacjent byl w stanie pracowac zawodowo podczas terapii z 1- miesieczna przerwa na odpoczynek. W 1936 w jego organizmie nie pozostal nawet slad raka, kiedy byl badany przez doktorow W.C. Arnolda z Ottawy, Herberta Monthorne z Timmins, Ontario i F. Greig’a z Bracebridge, Ontario.
UWAGA: 22 maja 1960 Pan Rawson zmarl na udar mozgu!
W 1963 roku Pani Carline Donald, lat 79 i Pan John McNee, lat 95 zmarli. Oboje zostali wyleczeni z raka w klinice w Bracebridge ale bez watpliwosci osoby badajace ich smierc nie odnotowaly w ich organizmach sladu raka. Wydaje sie, ze jedyne przypadki, w ktorych mogliby stwierdzic obecnosc komorek nowotworowych u zmarlych to te, w ktorych rak byl przyczyna zgonu.

Premierzy, ministrowie zdrowia a pozniej czlonkowie Komisji Onkologicznej i Obroncy Stanowi w Ontario otrzymali setki listow i prosb od pacjentow i ich lekarzy w zwiazku z ESSIAC. Wielu sposrod 55 tysiecy ludzi, ktorzy podpisali petycje wspierajaca projekt legalizacji i upowszechnienia mojej terapii rowniez napisalo listy. Czlonkowie Komisji Onkologicznej wspierani przez pewne ugrupowania medyczne pozostali glusi na prosby zaslaniajac sie ta sama interpretacja danych jak w przypadku innych terapii antyrakowych ograniczajac sposoby leczenia tej strasznej choroby jedynie do poprzez zabiegow chirurgicznych, naswietlan i chemioterapii.